دانشگاه امام صادق علیه السلام
چکیده: (16 مشاهده)
بناهای تاریخی بهعنوان میراثفرهنگی و هویتی هر ملت، نقش حیاتی در انتقال ارزشهای تمدنی به نسلهای آینده دارند، اما به دلیل آسیبپذیری در برابر بلایای طبیعی و عوامل انسانی، همواره در معرض تهدید هستند. باوجود تصویب قانون حمایت از مرمت و احیای بافتهای تاریخی - فرهنگی مصوب ۱۳۹۸، ماده ۱۷ این قانون مبنی بر بیمه بناهای تاریخی ثبتشده در فهرست آثار ملی، پس از ۵ سال به طور کامل اجرایی نشده است. بررسیها نشان میدهد ۱۴۶۵۹ بنای تاریخی مشمول این قانون هستند که مالکیت ۷۴% آنها خصوصی و ۲۶% دولتی یا وقفی است. بااینحال، بیمهکردن این بناها با چالشهای متعددی از جمله دشواری در ارزشگذاری مالی و معنوی آثار، آسیبپذیری بالا در برابر زلزله و سیل، نبود زیرساختهای نظارتی، تحریمهای بینالمللی و ضعف مالی مؤسسات بیمه داخلی روبهرو است. همچنین، فقدان استانداردهای مشخص برای محاسبه حق بیمه و نبود شرکتهای تخصصی بیمه آثار تاریخی، اجراییسازی این موضوع را پیچیده کرده است. برای رفع این موانع، پیشنهاد میشود ماده ۱۷ قانون حمایت از مرمت و احیای بافتهای تاریخی - فرهنگی مصوب ۱۳۹۸ بهگونهای اصلاح شود که وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی مکلف به درج میزان آسیبپذیری طبیعی و محیطی و قدمت بناهای تاریخی سامانه موضوع جزء (۱) بند (پ) ماده ۸۳ قانون برنامه هفتم پیشرفت با همکاری سازمان ثبتاسناد کشور شود. همچنین پیشنهاد میشود در اصلاح ماده مذکور، بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران مکلف شود که قیمت پایه بیمه را صرفاً بر اساس هزینههای تخمینی مرمت و احیا تعیین کند. علاوه بر این نرخ بیمه زلزله مبتنی بر نوع سازه و مصالح بهکاررفته در بنا، متراژ و مساحت بنا، ارزش لوازم و اثاثیه موجود در محوطه بنا، هزینه بازسازی هر مترمربع از بنا در اثر تخریب به واسطه زلزله، و میزان خطرپذیری و در معرض زلزله قرارداشتن بنا تعیین شود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |