| باغهای ایرانی، با طراحی منظم و عناصر طبیعی و مصنوع، تجلیگاه فلسفه زندگی و ارتباط انسان با محیط زیست و نمایانگر ارزشهای فرهنگی، تاریخی و اجتماعی هستند که باید برای نسلهای آینده حفظ شوند. حفاظت از میراث ملموس و ناملموس نیازمند روشها و اصول علمی هستند که ثبت آنها در یونسکر اولین گام عملیاتی محسوب میشود. این مقاله به ارزیابی معیارهاو شاخصهای متعدد یونسکو و روند و مستندات لازم برای ثبت باغها پرداخته و به شناسایی عوامل مؤثر در تأیید هویت فرهنگی پرداخته است. با روش پژوهش کیفی (توصیفی-تحلیلی) و با استفاده از روش مطالعه کتابخانهای و اسناد معتبر، به بررسی جایگاه و رویکرد یونسکو نسبت به باغهای تاریخی ایران از منظر فرهنگی میپردازد و تحلیلهای دقیقی بر روی اسناد و گزارشهای مرتبط با ثبت نه باغ تاریخی ایران ارائه میدهد. این پژوهش راهکارهایی برای متقاضیان ثبت باغهای تاریخی بر اساس اسناد و مدارک باغهای موفق تاریخی ایران که قبلاً ثبت شدهاند، ارائه میدهد. همچنین، با استناد به میراث جهانی یونسکو، مؤلفههای کلیدی موفقیت در ثبت این میراث ارزشمند تحلیل شده است. در این راستا، نقشه راه و راهنمای متقاضیان ثبت باغ بهصورت گام به گام ارائه شده است که میتواند بهعنوان مرجعی موثق جهت ثبت باغهای تاریخی مورد استفاده قرار گیرد. این یافتهها به تدوین چارچوبی برای معرفی، حفاظت و توسعه باغهای تاریخی بر اساس استانداردهای بینالمللی یونسکو کمک میکند. روش حاضر قابل تعمیم به سایر نقاط جهان با شرایط تاریخی و اقلیمی مشابه است. |
| بازنشر اطلاعات | |
|
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |