1- گروه معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه گیلان، ایران
2- دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، گروه معماری، پردیس دانشگاه گیلان، ایران،
2- دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، گروه معماری، پردیس دانشگاه گیلان، ایران،
چکیده: (61 مشاهده)
تاکنون در سطوح مختلف راهبردهای میانافزایی به تناسب در مقیاسهای بزرگتر و بافتهای تاریخی اشاره شده، اما تمرکز بر تناسبات بنای نو همجوار با تک بنای قدیمی مغفول مانده. به عبارتی ساختارهای نو تناسب همنشینی با ارزشهای بناهای قدیمیتر از خود را از دست دادهاند. در رویکرد میانافزا، بنای جدید ناگزیر بر بناهای ارزشمند اطراف خود تأثیر میگذارد و خود را نه در تقابل، بلکه در ارتباط مؤثر با بنای قدیمیتر از خود میبیند. عدم توجه به این موضوع باعث ناموزون شدن سیمای کلی شهر و کاهش تدریجی هویت بنای ارزشمند میشود. هدف پژوهش، دریافت ساختار معماری جدید متناسب با ساختارهای موجود میباشد و به دنبال پاسخ این سؤال است که کدامیک از ابعاد تناسبات در طراحی میانافزا نقشانگیزتر میباشد؟ به این منظور، پس از بررسی پیشینه و ادبیات پژوهش، مؤلفهی تناسبات از مجموعهی مقیاس در راهبردهای میانافزایی استخراج و در چهار معیار کلی «تناسبات کالبدی»، «تناسبات عملکردی»، «تناسبات انسانی» و «تناسبات زیباییشناختی» مورد پژوهش قرارگرفت. سپس از روشهای تصمیمگیری چندمعیاره (Ahp و Topsis) جهت تحلیل دادههای بدست آمده توسط 15 پرسشنامه، از متخصصین، کارشناسان و اساتید معماری و مرمت پرسشگری شد و با روش تحلیلی-توصیفی میزان تأثیر تناسبات در طراحی میانافزا مشخص شدند. نهایتاً، تناسبات عملکردی با وزن نهایی (0.131) بهعنوان مؤثرترین راهبرد طراحی ساختار جدید در کنار بنای ارزشمند (نمونه موردی کارخانه آردکوبی شهر رشت) نتیجه شد. از دیدگاه پژوهش، هماهنگی بین کاربری و عملکرد بنای جدید با بنای ارزشمند، نقش مهمی در موفقیت طرح میانافزا ایفا میکند.
شمارهی مقاله: 2
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |