fa واکاوی نمود پالیمپسست در معماری معاصر ایران: بررسی موردی تاثیر الزامات زمان بر معماری رولان دوبرول در مجموعه مدرسه و تالار فرهنگ تهران عمومى General پژوهشي Original Research Article <span style="font-size:11pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><span style="color:black"><span lang="AR-SA" style="font-size:13.0pt"><span b="" nazanin="" style="font-family:">معماری بناهایی که در طول زمان به حیات خود ادامه می‌دهند، همواره تحت تأثیر تغییرات اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و نیازهای جدید بهره‌برداران بازتعریف می‌شود. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نمود پالیمپسست در معماری معاصر ایران و بررسی تأثیر الزامات زمان بر تحول مجموعه مدرسه و تالار فرهنگ تهران انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، چگونگی شکل‌گیری و دگرگونی این مجموعه در پی انباشت لایه‌های تاریخی، کالبدی و عملکردی است. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر رویکرد تاریخی ـ تفسیری و راهبرد مطالعه موردی است. داده‌ها از طریق مطالعات اسنادی، بررسی مدارک تاریخی، تصاویر، نقشه‌ها، عکس‌های هوایی و مطالعات میدانی گردآوری و سپس بر اساس خوانش پالیمپسستی تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد مجموعه مدرسه و تالار فرهنگ تهران نه حاصل یک تصمیم معماری منفرد، بلکه محصول فرایندی چندمرحله‌ای است که در آن هر دوره تاریخی لایه‌ای جدید به هویت مکان افزوده است. نخستین لایه با بستر باغ ارفعیه و تغییر آن به فضای آموزشی شکل گرفت؛ سپس معماری اولیه رولان دوبرول در دوره پهلوی اول، تحت تأثیر سیاست‌های نوسازی آموزشی، لایه‌ای از معماری مدرن را ایجاد کرد. در دوره‌های بعد، افزایش نیازهای آموزشی، تغییرات مدیریتی، الحاقات کالبدی و استقلال تدریجی تالار فرهنگ، موجب بازنویسی ساختار اولیه مجموعه شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد زمان در این بنا تنها عامل فرسایش یا تغییر کالبدی نیست، بلکه نیرویی فعال در تولید معنا و شکل‌دهی هویت معماری است. بنابراین، هویت کنونی مجموعه مدرسه و تالار فرهنگ حاصل تعامل میان لایه‌های تاریخی گوناگون است و ارزش آن تنها به طراحی اولیه دوبرول محدود نمی‌شود. رویکرد پالیمپسستی می‌تواند چارچوبی مؤثر برای شناخت، حفاظت و باززنده‌سازی بناهای تاریخی معاصر فراهم آورد، زیرا تداوم روایت تاریخی و حضور لایه‌های مختلف زمانی را مورد توجه قرار می‌دهد. این بررسی همچنین نشان می‌دهد شناخت مداخلات گذشته، امکان تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر برای حفاظت و مدیریت آینده مجموعه معماری فراهم می‌کند.</span></span></span></span></span></span></span><br> &nbsp; <p data-pm-slice="1 1 []">The architecture of buildings that continue to remain in use over time is continually redefined under the influence of social, cultural, and political transformations, as well as the evolving needs of their users. This study aims to explore the manifestation of palimpsest in contemporary Iranian architecture and to investigate the impact of temporal requirements on the transformation of the Tehran School and Farhang Hall Complex. The central research question concerns how this complex was formed and subsequently transformed through the accumulation of historical, physical, and functional layers.</p> <p>The research adopts a qualitative methodology based on a historical&ndash;interpretive approach and a case-study strategy. Data were collected through documentary research, the examination of historical records, visual materials, architectural drawings, aerial photographs, and field studies, and were subsequently analyzed through a palimpsestic reading.</p> <p>The findings indicate that the Tehran School and Farhang Hall Complex is not the outcome of a single architectural decision; rather, it is the product of a multi-stage process in which each historical period has added a new layer to the identity of the place. The earliest layer emerged from the context of Arfa&#39;ieh Garden and its transformation into an educational setting. Subsequently, Roland Dubrulle&rsquo;s original architectural design during the First Pahlavi period, influenced by policies of educational modernization, introduced a layer of modern architecture. In later periods, growing educational demands, administrative changes, physical additions, and the gradual functional independence of Farhang Hall resulted in the rewriting of the complex&rsquo;s original structure.</p> <p>The results demonstrate that time in this complex is not merely an agent of deterioration or physical transformation, but rather an active force in the production of meaning and the formation of architectural identity. Accordingly, the present identity of the Tehran School and Farhang Hall Complex is the outcome of interactions among multiple historical layers, and its significance cannot be confined solely to Dubrulle&rsquo;s original design. A palimpsestic approach can provide an effective framework for understanding, conserving, and revitalizing contemporary historic buildings, as it acknowledges the continuity of historical narratives and the coexistence of multiple temporal layers. The study further demonstrates that understanding previous interventions can facilitate more informed decision-making regarding the future conservation and management of the architectural complex.</p> پالیمپسست معماری؛ معماری معاصر ایران؛ تالار فرهنگ تهران؛ رولان دوبرول؛ لایه‌های زمانی. Architectural Palimpsest, Contemporary Iranian Architecture, Tehran Farhang Hall, Roland Dubrulle, Temporal Layers. 0 0 http://jors-sj.com/browse.php?a_code=A-10-182-1&slc_lang=fa&sid=1 Mahdiyeh Afshar Bakeshloo مهدیه افشار بکشلو mahdiyeh.afshar@ut.ac.ir No Department of Architecture, Aras Campus, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه معماری، پردیس ارس، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Hamidreza Ebrahimi حمیدرضا ابراهیمی hr.ebrahimi@ut.ac.ir Yes Faculty Member, Department of Architecture, College of Fine Arts, University of Tehran, Tehran, Iran. عضو هیئت علمی گروه معماری پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.